Απόγευμα ή βράδυ μιας συνηθισμένης μέρας… Κάπου, σε κάποιο δρόμο της Κύπρου, ένας ασυνείδητος οδηγός περνά με κόκκινο φανάρι. Λίγο πιο κάτω, σε έναν άλλο δρόμο της Κύπρου, χρειάζεσαι ευλυγισία επιπέδου αθλητή ρυθμικής γυμναστικής για να μπορέσεις να τεντώσεις τον λαιμό και να δεις ανάμεσα από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα για να εξέλθεις από την πάροδο. Εννοείται ότι βγαίνεις και λίγο στα τυφλά έχοντας την κρυφή ελπίδα ότι δεν θα περνά κάποιο αυτοκίνητο, αφού η ορατότητά σου είναι περιορισμένη.
Κάπου αλλού, σε κάποιο ίσως λιγότερο πολυσύχναστο δρόμο της νήσου μας, ένας δωδεκάχρονος βρίσκεται πίσω από το τιμόνι. Κάπου αλλού γίνεται παράνομο προσπέρασμα, κάπου αλλού ο οδηγός είναι μεθυσμένος, κάπου αλλού βρίσκεται παρκαρισμένος σε θέση αναπήρων κάποιος μη δικαιούχος, κάποιος οδηγεί χωρίς το κράνος, άλλος χωρίς τη ζώνη και η ιστορία συνεχίζεται….
Μέχρι πότε; Μέχρι πότε άραγε θα ακούμε στις ειδήσεις και θα διαβάζουμε στο διαδίκτυο για θανάτους, για τραυματισμούς, για ακρωτηριασμούς, για ατυχήματα; Άνθρωποι! Συνάνθρωποί μας χάνονται καθημερινά! Οικογένειες θρηνούν θύματα, καταστρέφονται ζωές, όνειρα, στόχοι, το αύριο. Όλα! Όλα σε μια στιγμή! Σε μια στιγμή απερισκεψίας, αλαζονείας του άλλου, ανευθυνότητας, ή καθαρής ατυχίας – θύμα ενός δρόμου – καρμανιόλα. Ή μήπως αποτέλεσμα της πεποίθησης που έχουν κάποιοι ότι τα ατυχήματα συμβαίνουν μόνο στους άλλους;
Εύκολο το να βρει κανείς τι φταίει. Εύκολο το να απαριθμήσει τα κακώς κείμενα σε αυτή την κατάσταση. Το ζητούμενο είναι το τι κάνω για αυτό; Πώς μπορεί να διορθωθεί μια κατάσταση και να σταματήσουν τα δελτία ειδήσεων να μοιάζουν με δελτία ανακοίνωσης θανάτων. Οδική συνείδηση! Οδική κουλτούρα, σεβασμός στους κανόνες και στις ρυθμίσεις. Υστερούμε πολύ σε αυτό. Χρειάζεται να αποκτήσουμε την παιδεία και την κουλτούρα της σωστής οδήγησης. Της σοβαρότητας κατά τη διάρκεια της οδήγησης, της συνειδητοποίησης ότι στους δρόμους δεν είμαστε μόνοι και του γεγονότος ότι δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να ντύσουμε στα μαύρα μια οικογένεια επειδή εμείς οδηγούμε απερίσκεπτα.
Η οδική συνείδηση, θεωρώ ότι είναι η πρώτη προϋπόθεση προκειμένου να υπάρξει μείωση των ατυχημάτων. Ακολουθούν σαφέστατα κι άλλες προϋποθέσεις, οι οποίες είναι απαραίτητο να τηρούνται. Η πιο αυστηρή αστυνόμευση και κανόνες, αλλά και η απρόσκοπτη εφαρμογή των, θα λειτουργήσουν επίσης ανασταλτικά σε αυτή την κατάσταση.
Παράλληλα, πιστεύω ότι είναι απαραίτητο να γίνει ο εντοπισμός και η καταγραφή όλων των δρόμων με επικινδυνότητα, τόσο στα κέντρα των πόλεων, όσο – και κυρίως – στην ύπαιθρο και να αρχίσουν να γίνονται οι απαραίτητες αλλαγές. Η φωταγώγηση σκοτεινών δρόμων, η τοποθέτηση κιγκλιδωμάτων σε επικίνδυνες στροφές, καθώς επίσης και η διαπλάτυνση των αγροτικών δρόμων είναι εκ των ων ουκ άνευ.
Ακόμη όμως κι αν εφαρμοστούν τα πιο πάνω μέτρα και γίνουν όλες οι απαραίτητες αλλαγές, τίποτα δεν θα αλλάξει, αν δεν υπάρξει ουσιαστική αλλαγή στον πυρήνα της κοινωνίας, που δεν είναι άλλος από την οικογένεια. Την κουλτούρα και την παιδεία την αποκτά κανείς πρώτα από την οικογένεια. Τα παιδιά θα μας μιμηθούν και θα ακολουθήσουν το δικό μας παράδειγμα. Οι αυριανοί πολίτες και οδηγοί αυτής της χώρας, είναι τα σημερινά παιδιά. Ας τα προστατέψουμε από το να γίνουν οι αυριανοί ασυνείδητοι οδηγοί, δίνοντάς τους ένα σωστό παράδειγμα, αλλά ας τα προστατέψουμε και από τον πόνο του δικού μας πιθανού θανάτου εξαιτίας ενός δυστυχήματος.
