Ο θεσμός του παρατηρητή της γειτονιάς, έχει κάνει την είσοδό του τα τελευταία χρόνια στην Κύπρο. Ωστόσο, είναι ένας θεσμός ο οποίος δεν έχει εφαρμοστεί πλήρως ή, όπου έχει εφαρμοστεί, δεν έχει εφαρμοστεί αποτελεσματικά.

Την περίοδο της πανδημίας όλοι γίναμε μάρτυρες ενός τραγικού περιστατικού με τον θάνατο ενός ηλικιωμένου, ο οποίος ήταν αβοήθητος για τρεις μέρες, μέχρι που εντοπίστηκε νεκρός. Το Παρατηρητήριο Τρίτης Ηλικίας έκρουσε αρκετές φορές τον κώδωνα του κινδύνου και τόνισε την ανάγκη για τη σύσταση ομάδων, ή τον καθορισμό ατόμων, τα οποία θα έχουν υπό την «προστασία» τους κάποια ηλικιωμένα άτομα που μένουν μόνα.

 

Εδώ κι ένα χρόνο έχουμε δει πολλούς συμπολίτες μας να νοιάζονται και να τρέχουν να φροντίσουν ή να βοηθήσουν κάποια άτομα τα οποία έμεναν μόνα. Υπήρξαν όμως και αρκετοί συμπολίτες μας, οι οποίοι δεν φάνηκαν τόσο «τυχεροί», ώστε να έχουν κάποιο γείτονα, που να τρέξει προς βοήθειά τους.

Είναι εδώ ακριβώς που θα μπορούσε να ενισχυθεί και να εφαρμοστεί αποτελεσματικά ο θεσμός του παρατηρητή της γειτονιάς, οργανωμένα και συστηματικά, σε τοπικό επίπεδο. Άτομα από τον κάθε Δήμο, υπό την εποπτεία του ίδιου του Δήμου, σε εθελοντική βάση, θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μια ομάδα, να εντοπίσουν και να καταγράψουν άτομα τρίτης ηλικίας, ΑμεΑ, μονογονιούς με μικρά παιδιά στο σπίτι, αλλά και οποιονδήποτε αντιμετωπίζει δυσκολίες και δεν μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί, κατά την περίοδο της πανδημίας – κι όχι μόνο.

Ο παρατηρητής της γειτονιάς είναι ένα πρόγραμμα το οποίο με τις κατάλληλες προϋποθέσεις, οργάνωση και σωστό συντονισμό, μπορεί να συμβάλει τα μέγιστα στην αναβάθμιση της ποιότητας ζωής των κατοίκων της τοπικής κοινωνίας. Είναι σημαντικό και επιβάλλεται, η τοπική αυτοδιοίκηση, να επενδύσει σε τέτοιους θεσμούς.