Υπάρχουν κάποια κεφάλαια της ζωής μας που ολοκληρώνονται και υπάρχουν κάποια που, ακόμη κι όταν κλείνουν, συνεχίζουν να κατοικούν στην καρδιά μας.
Καθώς ολοκληρώνεται το δικό μου ταξίδι στο Δημοτικό Σχολείο Καλαβασού, νιώθω την ανάγκη να εκφράσω την πιο βαθιά και ειλικρινή μου ευγνωμοσύνη σε έναν τόπο που με υποδέχθηκε όχι ως επισκέπτρια, αλλά ως δικό του άνθρωπο.
Την Καλαβασό, εκτός από ένα πανέμορφο χωριό, αυτό που την χαρακτηρίζει είναι οι υπέροχοι άνθρωποί της. Η στάση τους, που πραγματικά έγραψε μέσα μου. Η ζεστασιά, η αυθεντικότητα, η γενναιοδωρία και η ανθρωπιά που συνάντησα σε κάθε βήμα αυτής της διαδρομής.
Ευχαριστώ από καρδιάς το Κοινοτικό Συμβούλιο και όλους τους εργαζόμενους εκεί για τη διαρκή στήριξη, τη συνεργασία και τον σεβασμό που επέδειξαν αυτά τα δύο χρόνια προς τη δουλειά μου και προς εμένα προσωπικά.
Ευχαριστώ από καρδιάς τους ανθρώπους αυτού του χωριού. Τους ανθρώπους της καθημερινότητας. Εκείνους που συνάντησα στα καφενεδάκια, στους δρόμους, στις γειτονιές και στις μικρές στιγμές της κάθε μέρας. Αν επιχειρούσα να αναφέρω ονόματα, φοβάμαι πως θα αδικούσα κάποιους, γιατί είναι πολλοί εκείνοι που άγγιξαν την καρδιά μου αυτά τα δύο χρόνια.
Θα θυμάμαι τους ανθρώπους που με σταματούσαν απλώς για να ρωτήσουν πώς είμαι. Εκείνους που νοιάστηκαν για εμένα και για την οικογένειά μου σαν να ήμασταν δικοί τους άνθρωποι. Εκείνους που προσέφεραν τη βοήθειά τους χωρίς δεύτερη σκέψη, που άνοιξαν την καρδιά τους χωρίς επιφυλάξεις και που με έκαναν να νιώσω ότι ανήκω σε έναν τόπο που ξέρει ακόμη να βάζει τον άνθρωπο πάνω απ’ όλα.
Ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου θα έχουν πάντοτε οι γονείς των μαθητών μου. Μέσα από αμέτρητες συζητήσεις, στιγμές αγωνίας, χαράς, προβληματισμού και συγκίνησης, χτίστηκε κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια τυπική σχέση εκπαιδευτικού και γονέα. Χτίστηκε μια σχέση βαθιάς εμπιστοσύνης και αμοιβαίας εκτίμησης.
Με τίμησαν με την εμπιστοσύνη τους στο πολυτιμότερο κομμάτι της ζωής τους, τα παιδιά τους. Με στήριξαν, με σεβάστηκαν, με αγκάλιασαν και πολλές φορές με έκαναν να αισθανθώ πως δεν ήμουν απλώς η δασκάλα των παιδιών τους, αλλά ένας άνθρωπος που θεωρούσαν δικό τους. Οι δεσμοί που δημιουργήθηκαν δεν περιορίζονται στο πλαίσιο ενός σχολείου, ούτε τελειώνουν με μια μετάθεση. Είναι από εκείνες τις ανθρώπινες σχέσεις που αφήνουν αποτύπωμα και συνοδεύουν κάποιον για πολλά χρόνια μετά.
Πάνω απ’ όλα λοιπόν, φεύγω παίρνοντας μαζί μου ανθρώπους. Πρόσωπα, στιγμές, χειρονομίες καλοσύνης και μια αίσθηση οικειότητας που δεν συναντά κανείς εύκολα.
Αν οι συνθήκες το επέτρεπαν, θα ήθελα το ταξίδι αυτό να κρατήσει λίγο ακόμη. Πολλές φορές όμως αναγκαζόμαστε να ακολουθήσουμε διαφορετικές διαδρομές, παρά την αρχική μας επιθυμία, και να χαράξουμε νέες πορείες, ακόμη κι όταν αφήνουμε πίσω τόπους και ανθρώπους που αγαπήσαμε βαθιά. Αποχωρώ με συγκίνηση, αλλά και με την πεποίθηση ότι όσα χτίστηκαν αυτά τα δύο χρόνια θα συνεχίσουν να μας ενώνουν, ανεξαρτήτως απόστασης.
Η Καλαβασός θα κατέχει πάντα μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου, όχι γιατί ήταν ο τόπος όπου εργαζόμουν, αλλά επειδή στην πορεία έγινε ένας τόπος που αγάπησα, εκτίμησα και ένιωσα σαν σπίτι μου.
Σας ευχαριστώ για την αγάπη, την εμπιστοσύνη και την ανοιχτή αγκαλιά.
Δεν σας αποχαιρετώ.
Σας κρατώ μαζί μου.
